Nawoord en ... tot mei 2009 !

Terug naar het gewone leven ...

Na de veertien dagen in Gardner viel het niet mee om weer "gewoon"te zijn. Na al die Amerikaanse aandacht voor "the Dutchies "was dat wel even wennen, de rol van wuivende koniging beviel me uitstekend !
Natuurlijk zou het allemaal een hele andere insteek hebben gehad als mijn verblijf langer dan veertien dagen zou hebben mogen duren, maar het was nu in ieder geval genieten geblazen van de hartverwarmende gastvrijheid van de mensen uit Massachusetts én New Hamsphire (Joel en Jo Ann).
Samen met een drietal andere collega’s van de afdeling economie die hebben deelgenomen aan het uitwisselingsprogramma met collega’s in de V.S. heb ik echt genoten. Mijn verhaal stond ook niet op zich want Ruud Castelijns, Toon van Oorsouw en Herman Frederiks hadden ook hele enthousiaste verhalen.
We hebben alle vier andere Community Colleges bezocht: Ruud is naar het Northern Essex in Haverhill (MA) geweest, Toon naar het Parkland College in Champaign (IL), Herman naar Rock Valley in Rockford (IL).

Heidi en ik zijn degene die ons heeft gematcht ook heel dankbaar; vast iemand met heel veel mensenkennis want het is gewoon de perfecte match geweest. Vooraf hadden we natuurlijk al email contact maar vanaf het allereerste moment hadden we een klik samen. Dezelfde neiging tot organiseren en rennen, allebei graag nieuwe mensen willen kennen en nieuwe dingen willen proberen, dezelfde humor !
En hoewel we allebei heel ander werk binnen onze scholen doen, heeft Heidi me met ontzettend veel mensen – zowel binnen als buiten de school - in contact gebracht waarmee ik heel veel ervaringen heb kunnen uitwisselen. We hadden dan ook een programma dat van de vroege ochtend tot de late avond gevuld was, maar als je maar veertien dagen hebt moet je ze ook heel goed gebruiken!

Wat me altijd bij zal blijven was de open en positieve houding van heel veel mensen die ik daar heb mogen ontmoeten. Enorm geïnteresseerd in Nederland, in onze cultuur en in ons onderwijs. Studenten kwamen in de lessen die ik daar heb mogen geven met goede vragen en natuurlijk willen ze allemaal heel graag een keer ons kikkerlandje komen bekijken.
Hoewel een community college niet helemaal te vergelijken is met een ROC in ons land waren er natuurlijk ook een aantal overeenkomsten. Anders was in ieder geval het niveau van faciliteiten op de Mount Wachusett; (luxe in ieder lokaal) en ondersteuning voor het onderwijzend personeel; heerlijk als je je ook kunt toeleggen op hetgeen wat je in eerste instantie moet doen !
I have a dream ...

Naast de tijd die ik op de Mount Wachusett heb doorgebracht heb ik nog een universiteit, een privéschool, een middleschool en een highschool bezocht. Gesprekken met mensen van Junior Achievement, de Rotary en het Entrepreneural Resource Centre hebben een heleboel informatie en leuke contacten opgeleverd. Overal heb ik dezelfde gastvrije “easy-going” Amerikanen mogen ontmoeten.
Apple-picking, potluck parties, “trick and treat”, wijnproeverij, hiken in the White Mountains, een bezoek aan Boston met de Head of the Charles regatta, paardrijden, yoga les met ontzettend veel mensen tegelijk en een commercial opnemen; we hebben het allemaal gedaan! Iedere avond met weer andere mensen die je uitnodigen om te komen eten en die dan ook letterlijk alles uit de kast halen; het was een super ervaring !

Maar echt het allerleukste was dat ik door Heidi ook echt deel heb kunnen uitmaken van het leven van de mensen daar. Dé manier om een land (staat) en zijn bewoners te leren kennen en er ontzettend veel respect en waardering voor te krijgen!

Mary Wright, uitwisselingspartner van Ruud Castlijns, en Heidi McCann gaan wij op 16 mei 2009 welkom heten voor hun bezoek aan ons land en ROC de Leijgraaf. Tina Wilson van Mount Wachusett Community College gaat met Bernadette van Diessen naar ROC Midden-Brabant in Tilburg, we zullen dus ook weer heel veel dingen samen gaan ondernemen.
Aan ons de taak om het ook voor hen een onvergetelijke ervaring te laten zijn!

Heidi en ik blijven elkaar geregeld contacten; we zijn bezig met een penvriendenproject voor onze leerlingen van het ROC en de leerlingen van de International Club. We oefenen samen wat waar Heidi ons straks geweldig mee zal gaan verrassen ...
Friends forever !

Ons verhaal is dus nog niet klaar ... wordt vervolgd ... in mei 2009 !

Weer thuis.

Ze zijn zo ontzettend snel gegaan deze veertien dagen !

Met alles wat Heidi en Tina voor ons hebben georganiseerd hebben we het helemaal geweldig gehad. Zo veel mensen mogen spreken, nieuwe vrienden gemaakt, ervaringen voor ons leven opgedaan; het was echt allemaal heel erg indrukwekkend. De verslaggever van The Gardner News vroeg me naar de mooiste ervaring maar ik kon geen keuze maken want we hebben zo ontzettend veel leuke dingen gedaan en zoveel dingen die we ook echt nog nooit hebben gedaan.In het artikel in The Gardner News werd echter de naam van Tina i.p.v. Heidi genoemd; een wel grappige verwisseling.

Heidi en Tina hebben ons gisteren naar Logan Airport in Boston gebracht. We hebben de heerlijk chocolaatjes gelukkig gewoon in de handbagage mogen meenemen, ze pasten echt niet meer in de koffers !

Het viel ons niet mee om afscheid te nemen, maar gelukkig deden we dit met de wetenschap dat Heidi en Tina in mei naar ons land komen. Nu is het aan ons om veel leuke activiteiten te bedenken en ze overal naar toe te nemen; het zal een hele uitdaging voor ons zijn !

Op Logan Airport hebben we ook onze Ruud weer gezien en alle andere avonturiers die het allemaal zonder uitzondering geweldig naar hun zin hebben gehad. Moe maar voldaan zijn we dan ook aan de terugvlucht begonnen. Geen "instrumental flight" zoals we op de heenweg hadden maar een "bumping road". Tijdens dat kleine beetje dat ik heb kunnen slapen heb ik nog gedroomd ook; van chipmunks die maar al te graag voor mijn camera wilden poseren in plaats van heel erg hard weg te rennen ! Hoe dan ook door de wind in onze rug waren we wel eerder op Schiphol. De tegenstelling met hetgeen wij in de V.S. hebben mogen meemaken was groot; mopperende mensen die proberen voor te kruipen in de lange rijen aldoor pratend over het weer. Over het weer viel letterlijk helemaal niets te melden. Heerlijk om weer over onze "cow paths"te mogen rijden. Natuurlijk was mijn familie erg blij met de presentjes, weer goed om wat mensen hier te zien; de echte verhalen - ja, er is nog meer want ik kon het echt niet allemaal in mijn blog kwijt ! - komen nog evenals het nawoord waar ik mijn foto's voor nodig heb die ik nog van Tina ga krijgen.

Lieve Heidi "social bumblebee" en Tina "social butterfly" bedankt voor de super leuke tijd ! "It was far beyond awesome ! " "Keep on R.O.T.F.L. !"

De reuzestoel van Gardner ...

Na de yogales van 07.15 uur zijn we met z' n vijven naar " the Chair" van Gardner gegaan om daar nog een gedenkwaardige foto te maken. Het viel niet mee om erop te komen, eraf was een nog groter probleem. Wel erg fijn dat ze geen schommelstoel hebben gekozen !

Met dank aan Sue Goldstein die op haar vrije zaterdag voor ons in alle vroegte haar bed uit kwam én de prachtige foto van de "social butterflies" heeft gemaakt !

Goodbye to all the nice people, goodbye Gardner !

Laatste schooldag.

Het geplande bezoek aan Oakmont Regional High School in Ashburnham met een paar uur uitgesteld om nog even op MWCC met wat mensen te kunnen kletsen en afscheid te kunnen nemen. Gelukkig hebben we ook nog Facebook !

Voordat we ook maar konden vertrekken naar de Highschool werden we geintervieuwd door een erg aardige verslaggever van de Gardner News. De foto van de schoolkrant wordt voor het artikel dat hier morgen in de krant staat gebruikt. Omdat er toch gefotografeerd moest worden heb ik maar een foto van de verslaggever gemaakt die aangenaam verrast was.

We werden heel hartelijk ontvangen op deze Highschool en hebben interessante gesprekken gehad met Wendy en Ed van wie ik ook nog erg bruikbaar materiaal heb ontvangen voor een aantal lessen. Na de heerlijke lunch hadden we nog een taak te volbrengen; de beklimming van Wachusett Mountain, de berg waar de school naar is genoemd en vanwaar je een prachtig uitzicht hebt. Het was een prachtige heldere dag en zelfs Boston was te zien (hoewel het op de foto niet helemaal is overgekomen). Een geweldig skigebied in de winterdag, ik heb al een uitnodiging ontvangen !

De laptop met al mijn foto's erop bij Tina achtergelaten. Zij gaat het van ons vieren bij elkaar gooien en er een prachtige DVD van maken (binnekort verkrijgbaar !). Ik heb dus nu moeten putten ui hetgeen er nog op de camera stond; helaas geen highschool.

Op naar Sue, Mark en Jake Goldstein waar ons al weer een heerlijk diner wachte; we smullen hier wat af. Mark is rechter en wist allerlei leuke verhalen te vertellen. We hebben Sue ervan kunnen overtuigen dat ze morgenochtend om 7.15 uur meekomt naar de yoga les op de MWCC.

Het is nu ook al aardig laat maar op een laatste avond ergens moet je ook niet vroeg naar bed gaan ! En al die andere avonden ook niet ! Het was ook hier erg gezellig, we hebben echt met de mensen van hier geleefd. Dit mis je dus allemaal als je als toerist ergens heen gaat ... aaaiiijjjj

Roadmovie ...

Na onze beklimming van Wachusett Mountain vanmiddag heb ik een fimpje gemaakt om jullie een indruk te geven van al de ruimte, het groen, de brede wegen en de Amerikaanse huizen (al dan niet verstop achter al het groen).
Gordels verplicht !

Het studentenleven.

In de afgelopen weken heb ik natuurlijk een aantal leuke gesprekken met zeer uiteenlopende leerlingen van MWCC gehad. Ik heb grote bewondering voor deze studenten; de meesten moeten er een bijna fulltime baan bijnemen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Er zijn bovendien een heleboel oudere studenten die een baan en een gezin combineren met een studie. Ze hebben dan wel niet zoveel lesuren in de week maar er wordt heel wat van ze gevraagd in die lessen en ze hebben behoorlijk wat huiswerk !

Op de campus van Holy Cross gisteren heb ik een heel ander type student gesproken, de studenten van de Mount hebben over het algemeen niet zoveel geld. Er zijn wel programma's om studenten te ondersteunen. Vision biedt ondersteuning aan studenten van wie er nog nooit iemand van de familie op een college heeft gestudeerd (dat komt behoorlijk wat voor in dit gebied) en aan studenten die een handicap hebben. Er zijn goede faciliteiten op school voor leerlingen met een handicap. Daniela, een meervoudig gehandicapt meisje heeft hier tijdesn de lessen haar eigen begeleider omdat ze continu hulp nodig heeft. De vraag is alleen wat er gaat gebeuren nu ze zo flink moeten gaan bezuinigen.

Een aantal studenten zeiden onmiddellijk ja op de vraag of ik ze mocht interviewen voor mijn blog.

Hunging Don Huntington over wie ik de eerste schooldag al vertelde en die zich in deze veertien dagen ontpopte als voorzitter van mijn fanclub alhier en die ik zeker ga missen, heeft me met een aantal andere studenten in contact gebracht:

Sara Frazer, een jonge moeder van 21 jaar die uit het leger is gekomen. Ze werkt 25 uur per week in een fabriek in Gardner en doet Business Major. Ze is nog steeds reservist wat maakt dat ze een weekend per maand voor het leger werkt. Het leger ondersteunt bovendien haar opleiding. Kinderopvang is erg duur, maar ze heeft het geluk dat haar moeder op haar 10 maanden oude dochtertje past. Sara lacht altijd en volgens mij komt dat door haar Nederlandse komaf !

Karen Preston, een 48 jarige studente (ik kon het niet geloven !) moeder en oma die door haar eigen dochter naar college werd meegenomen. Dit zou jij ook moeten doen ma ! Karen heeft ook maar gelijk voor Accounting Major gekozen wat hier echt behoorlijk pittig is. Ze heeft op dit moment geen baan omdat ze het zware werk dat ze hiervoor deed niet meer kon doen; ze is Crohnpatiente. Zij was een van de mensen die met financiele ondersteuning deze stap hebben kunnen maken. Ze is super gemotiveerd, haar bijnaam is " Sunshine" en haar motto : " Don't worry, we work it out " !

Eric Seminoff is een 23 jarige veteraan die 3 jaar (!) in Irak heeft gediend. Hij is net als Sara nog reservist, werkt 40 uur per week bij wijnimporteur Cappies (interesting ... maar niet die van de wijnproeverij van gisterenavond) en doet de Major Criminal Justice. Hij heeft in zijn jonge leven al heel erg veel gezien, het moet moeilijk voor hem zijn om weer terug te zijn in de schoolbanken.

De meeste studenten zijn wat jonger maar het is opvallend hoeveel oudere studenten er op school rondlopen. Je hebt hier wel de avondlessen zoals wij ze hebben ervaren, maar heel veel oudere studenten zitten hier overdag tussen jongeren. Op mijn vraag aan de oudere studenten wat ze daar van vonden werd verbaasd gereageerd; moet dat dan iets uitmaken ?

Ik heb erg veel respect gekregen voor deze mensen hier !

The Holy Cross College, Wining & Dining met Paul (de koning !) en Carol S.

Vanmorgen " we hit the road again"op naar Worcester voor een bezoek aan het Holy Cross College, gelegen op een heuvel met prachtig uitzicht over deze stad. Dit college is in tegenstelling tot het MWCC geen openbare school maar een privéschool. Als je geen beurs krijgt omdat je toevallig net niet die geweldige student bent moet je of erg veel geld hebben (de opleiding kost $47.000 per jaar) of uit Worcester zelf komen. Leerlingen uit deze stad krijgen financiële ondersteuning. Een plaatselijke succesvolle zakenman die ooit zelf op deze prestigieuze school heeft gezeten is een grote sponsor. Uiteraard heeft hij een aantal voorwaarden waaraan studenten moeten voldoen willen ze van hem financiële ondersteuning verwachten.

Allereerst een interessant gesprek met Nancy en Karin over " the Accounting Major". Omdat er voor het hoofdgebouw een groep mensen aan het protesteren was tegen de aangekondigde bezuinigingen in de gezondheidszorg, hadden we het al erg snel over De Crisis.

Een officiële rondleiding over de campus kreeg ik van twee studenten; Kathly en Matt. De rest van de groep die door hen op sleeptouw werd genomen bestond uit aankomende studenten en hun ouders. Het verhaal van deze studenten was daar dan ook helemaal op gericht. Voor deze $ 47.000 per jaar mag je wat verwachten; individuele begeleiding, kleine klassen (het lijkt de Leijgraaf wel !), een prachtige campus, een "dorm" waarbij de meeste studenten een eigen kamer én badkamer hebben. Aan studenten worden hier hoge eisen gesteld, maar ze kunnen zich dan ook helemaal toeleggen op hun studie; hun kamers en badkamers worden door personeel gepoetst en eigenlijk alles kunnen ze uit besteden.

Na de lunch hebben we collega's van de MWCC in " the Gardner Ale House" ontmoet voor een "writing across the curiculum" . Van sommige mensen al afscheid moeten nemen omdat we ze morgen niet meer op school zien ... de tijd gaat echt zo vreselijk snel !

Dé verrassing van vandaag was de uitnodiging van Carol en Paul in Fitchburg. We hebben Paul de naam de Koning gegeven omdat hij een paar jaar terug ook de uitwisseling heeft gedaan en hij gematcht was met iemand van het Koning Willem I in Den Bosch.

Tijdens de rit naar Fitchburg had Paul een lekke band; de auto laten staan op de "wining" weg en met z'n allen in één auto op weg naar zijn vrouw Carol. Voordat we aan tafel gingen hebben we nog een wijnproeverij gedaan bij een bedrijf in Fitchburg. Op zijn Amerikaans, niet vragen waar die wijn vandaan komt of wat dan ook; doordrinken ! Na dit kleurrijke evenement stapte iedereen (!) vrolijk in de wagen ...

Van een heerlijk diner met lobster en scallops genoten en wederom veel gelachen. Wat is het toch heerlijk dat we niet dezelfde taal steeds spreken, stel je voor dat we elkaar steeds zouden begrijpen !

By the way:

School Xing = School Crossing = Overstekende kinderen. Je moet het maar net weten !

Happy days !

Na de lessen van Heidi hebben we geluncht op een unieke locatie in Gardner bij Blue Moon !

Terug naar de tijd van Happy Days, het was alsof " the Fons" ieder moment kon binnenlopen. Op ieder tafeltje een jukebox met muziek die geweldig aan de sfeer in het kleine restaurantje deed bijdragen. Het is dan ook geen toeval dat er juist hier opnamen zijn gemaakt voor de film " Schoolties" die ik al voor mijn vertrek in mijn blog heb opgenomen. Een uiterst vriendelijk echtpaar (iedereen is hier eigenlijk super vriendelijk) stond hun plek aan het raam voor ons af zodat we op DE plek een foto konden maken !

Ik ging voor de Marilyn Monroe en ik heb het er tot 21.00 uur aardig op gedaan.

Met John Reilly heerlijk over " businessplans" gekletst om vervolgens klaar te zijn voor het volgende avontuur: paardrijden met Sue Taylor op Barge, het paard van Sinterklaas ! Barge heeft absoluut een naam die bij hem past, hij is " huge". Een heer op leeftijd met zijn drieentwintig jaren, maar voor mij had hij nog een " yahoo" beweging in gedachten ! We bleven gelukkig in het zadel, het was super om te rijden in het kleine paradijs van de familie Taylor en de ontmoeting met Kyra, de duitse herder zal ik ook nooit meer vergeten.

Heidi, mijn " social planner" kwam me ophalen om door te stomen naar de volgende activiteit; een workshop in de stad Springfield (slechts anderhalf uur rijden dus erg dichtbij !) " Research tools for Small Business Planning". Ik heb hier de sleutel tot de schatkamer gekregen; en ja Henk Engelmoer, ik ga hem met jou delen !

We hebben onderweg nog fors op de rem gemoeten voor een stoet kalkoenen die plotseling de weg over kwamen gesjokt en hebben de universiteit waar Heidi haar Master in Business Degree heeft gehaald kunnen bewonderen. Ik ben onder de indruk van de UMassAmherst !

We hebben met Erin de dag afgesloten in een pizzeria waar ik wederom heb kunnen genieten van vooral héél erg veel !

(The Battle) of Wounded Knee

Toen ik vorige week mijn onfortuinelijke val van een trap maakte in een poging om een chipmunk te fotograferen en mijn knie een klein beetje verwonde, bracht me dat ik op een idee.

Een docent blijft een docent en heeft nu eenmaal de neiging om verhalen te blijven vertellen. Dus hier volgt een educatief onderwerp !

Ik kon ook niet zomaar de V.S. in- en uithoppen zonder een eerbetoon te hebben gebracht aan de allereerste bewonders van dit land.

Dit brengt me op de Slag bij Wounded Knee, South Dakota.

Wounded Knee, een nog niet ingenomen stuk land op het Pine Ridge Indian Reservaat in Sout Dakota, was het conflict tussen de lokale Native American bevolking (de Indianen) en de regering.
In 1880 begonnen de Sioux Indianen met het praktiseren van een religie gebracht door Wovoka, een Paiute voorspeller die beloofde dat men door de Ghost-Dance uit te voeren zij hun land weer voor zich zelf zouden hebben, dat hun voorouders weer tot leven zouden komen, en dat de blanken zouden verdwijnen zodat hun toekomst vredig zou zijn.
Dichtbij waren de blanken, bang voor de Indianen rituelen……..zij riepen de hulp in van de Federale troepen. Het U.S. leger geloofde dat Chief Sitting Bull de aanstichter was en een opstandige rebel, en ze arresteerden hem in 1890.Toen Sitting Bull werd afgevoerd terwijl zijn mensen moesten toekijken, was een vuurgevecht het gevolg. Dertien mensen inclusief Sitting Bull werden gedood, zijn volgelingen vluchten, sommigen naar het kamp van Chief Big Foot. Chief Big Foot was ook al omringd door drieduizend mannen van het Seventh Cavalry onder leiding van Generaal Custer.De soldaten dachten de Sioux te reorganiseren in een nieuw opgezet kamp bij Wounded Knee Creek.Het kamp van Big Foot was al doorzocht op wapens die waren verborgen in de wagens en dekens, Big Foot zelf stond onder medicinale behandeling vanwege zijn ziekte.Hij had zichzelf vrijwillig overgegeven in Pine Ridge maar helaas viel hij in de handen van het Seventh Cavalry……….Het kamp aan Wounded Knee Creek waar ook de vele Sioux naartoe waren gevlucht lag aan de grens van het reservaat. Een medicijnman genaamd Yellow Bird maakte de soldaten nerveus door stof naar hen te gooien en oorlogskreten te krijsen.Het was 29 december 1890 toen een doofstomme jongen ( waarschijnlijk Black Fox ) viel en per ongeluk een oud geweer liet afgaan.

Dat was het signaal voor een aanval, de Native’s hadden niet eens een half dozijn wapens. Chief Big Foot werd neergeschoten in de tent van de soldaten, de Hotchkiss geweren schoten in het rond en schoten op de groepen moeders en kinderen.Er waren 250 Native’s waarvan er 200 werden vermoord, 62 van hen waren moeders met kinderen.De soldaten hadden zelf ongeveer 60 mensen gewond of gedood tijdens het vuurgevecht, de meesten door hun eigen kogels. De soldaten van de andere kampen aan de zijlijn vuurden ook en die raakten hun eigen mensen, vandaar de gewonden en doden van hun kameraden.De lichamen van de Native’s, bevroren en stijf als een stuk gesneden hout, werden allemaal samen begraven in een grote gegraven kuil. Een fotograaf maakte foto’s zodat de soldaten ze als souveniers naar hun familie konden sturen.

Terwijl de Indianen, bijna onder dwang en geforceerd een verdrag moesten tekenen, gepresenteerd door de geautoriseerde Commissie van het Congres, waar ze hun eigen deel van hun land in het reservaat moesten afstaan aan de blanken die het al hadden ingenomen, had de goeverneur gefaald om de wensen van de Indianen te vervullen zoals was afgesproken.
In plaats daarvan of om ook maar een fatsoenlijke eis voor hun medewerking te vervullen, hebben ze de Indianen op een rantsoen gezet van bijna niks, verder kregen ze niets terug voor het afnemen van hun land.
Ze kregen geen positieve garantie of ook maar een toezegging van wat er zou veranderen voor hen in de toekomst, met andere woorden ze werden bedrogen.

Officieel onderzoek “Wounded Knee”op inniatief door het Congres, geschreven door: Generaal E.D. Scott:

Er is niets dat ook maar enig excuus behoeft van wat er is gebeurd in de “Wounded Knee” battle, het is vergelijkbaar met het vermoorden van een gewonde hert door een hysterische rekruut. Het vuren is begonnen door de Indianen en ging door totdat zij daarmee stopten. Dat vrouwen en kinderen werden vermoord was onvermijdelijk, en de meesten zijn gedood door Indiaanse kogels. De Indianen bij Wounded Knee brachten hun eigen vernietiging . Ze vielen de troepen aan, ze waren onder invloed van een vreemd religieuze hallucinatie en alleen dat is een verklaring voor hetgeen er is gebeurd.

Het vreselijke verhaal van de Slag bij Wounded Knee wil ik afsluiten met:

Het land was tenslotte al bewoond door mensen toen de cowboys en de soldaten kwamen.

Het verhaal van de Amerikaanse Indiaan is er een van pijn en verdriet en van bijna totale vernietiging.

Tip:

Dit boek moet je beslist lezen: De overgave van Arthur Japin.

De avondschool; hoe word ik docent ?

Omdat wij het allebei interessant vonden om na te gaan hoe we ouders meer kunnen betrekken bij de opleiding van hun kind besloten we vanavond de avondlessen van Maureen Provost te volgen.

Ze had vanavond een groep mensen van de opleiding tot peuterleidster. Allemaal vrouwen die al werken als peuterleidster maar hun " degree" nog moeten halen en zelf veelal kinderen op high schools en community colleges hebben. We hadden een erg leuke discussie en hebben samen nog een lesje Nederlands gedaan en diploma's voor de eerste beginselen van de Nederlandse taal uitgereikt. Jippie; wij zijn docenten !

Bernadette en Jeannette in TV1 van Mount Wachusett Community College !

Vanmorgen hebben Bernadette en ik op uitnodiging van Joel (docent multi media) ons debuut als actrices gemaakt.

We hadden gisterenavond na onze" lobster" en " Trick or Treat" samen afgesproken dat we in zijn " Broadcasting classes" als gastactrices zouden optreden. Wat de studenten echter niet wisten was dat wij na de commercial voor energiezuinige lampen in het Engels te hebben gedaan over zouden schakelen op het Nederlands. We hebben al lezende een Nederlandse variant bedacht (je kunt vast horen dat we al aardig Amerikaans aan het worden zijn !) De studenten waren -verrassend genoeg ! - niet van hun stuk te brengen. Zonder blikken of blozen bleven ze regiseren, filmen enz. Ik geloof dat wij het er moeilijker mee hadden om niet te gaan lachen !

Misschien nog veel meer de moeite waard; de student die bezig was met het maken van een heuse horrorfilm. Zijn broer en een vriend waren slachtoffer en kanibaal; de plaatselijke slager heeft voor de werkelijke horror gezorgd !

Presidentsverkiezingen tijdens een financiele crisis ...

Zoals Heidi me al de eerste dag vertelde kan hier alles besproken worden, maar over politiek praat je hier alleen met vrienden of tenminste met mensen waarvan je weet dat ze dezelfde mening zijn toegedaan. Ontzettend opvallend is dat ze hier in een land met zoveel ruimte en brede wegen en enorme voortuinen van die hele kleine bescheiden bordjes met Obama en McCain hebben staan. Van de eerste - en tot nu toe enige - grote verkiezingsbanner hebben we dan ook gelijk een foto gemaakt. Dit alles gebeurde in Peterborough, in New Hampshire wat erg vreemd is want het is een McCain staat. Of juist daarom misschien ! De staat Massachusetts waar Gardner in ligt is een Obama staat, hier kom je eigenlijk alleen maar klein Obama bordjes tegen. Heidi praat over blauwe en rode staten. Dus een een blauwe staat alleen Obama plakaten, in een rode staat kom je eigenlijk alleen maar piepkleine McCain bordjes tegen.

Heidi en haar collega's en vrienden stemmen bijna allemaal op Obama. Ze doen dit omdat ze " liberal" zijn. Niet zo zeer omdat ze een enorm groot vertrouwen in Obama hebben maar omdat ze McCain een ramp voor het land vinden.

Bush is de oorzaak van de huidige financiele crisis, daar is in ieder geval iedereen het over eens. In de bookstore van deze school verkopen ze een erg leuk boekje: " Good night, Bush". De "liberals" gunnen hun Obama graag de kans maar hopen tegelijk dat hij niet te licht voor het presidentsschap is, zeker gezien de huidige toestand van hun land.

In een Obama staat gaan Republikeinen niet eens stemmen omdat dat geen nut heeft en omgekeerd. Het lijkt meer op een traditie; je bent democraat of je bent republikein. Het blijft natuurlijk een raar systeem " The winner takes it all". Terwijl ik in Petersborough de foto van de Obama banner maakte kwam er een klant van de garage daarachter naar me toe gelopen. " Are you gonna make a picture of a looser ?" " Yes, of course I will make a picture of you !"

Het is trouwens opvallend hoeveel mensen hier in staten denken. Zij praten over staten zoals wij over andere EU landen praten. Bij Tina's bonfire afgelopen weekend waren allemaal vrienden en collega's aanwezig. Allemaal zonder uitzondering Obama mensen. Niet een doorsnee gezelschap van de Amerikaanse samenleving omdat ze allemaal in een bevoorrechte positie zitten; de meeste van hen hebben goede banen, grote auto's, geweldig grote huizen en hoeven nog niet direct bang te zijn voor hun baan. Iedereen maakt zich wel zorgen, ze noemen het de " buy out of the States" . Veel mensen vragen trouwens of wij, Europeanen, boos op ze zijn. " Of course, we are !" Als je vertelt dat je economie doceert vragen ze bovendien gelijk of je een oplossing voor alle ellende hebt !

Iedereen leeft hier of ie het nou wel of niet kan betalen " huge". Het hebben van een heleboel creditcards is heel gewoon. Een docentensalaris ligt hier hoger terwijl bijna alles (nog wel) goedkoper is. Je kunt erg gemakkelijk een huis kopen - dit is nu natuurlijk helemaal omgeslagen - voor een bedrag waar je bij ons nog geen kippenhok voor hebt. Onderwijs volgen is ontzettend duur en wordt vooral niet ziek want dan heb je echt een heel erg groot probleem. Je kunt je hiervoor verzekeren maar de premies zijn vrij hoog en de meeste mensen doen dat gewoon niet, waarom zou je ?

Op school wordt hier de leerlingen overigens wel les gegeven in persoonlijke financiële planning en de bibliotheek hier is een soort van schatkamer aan allerlei geweldige boeken over businessplanning.

Er staan overigens niet erg veel huizen te koop, maar er zijn wel behoorlijk wat huizen met achterstallig onderhoud. Iedereen zal hier niet één maar een aantal stappen terug moeten doen. Voor de mensen met grote huizen, geweldige auto's en een prachtige carrière is dit minder erg als voor de mensen die eigenlijk al niet minder meer kunnen. Helaas heb ik die mensen niet kunnen spreken maar Heidi is iemand met een erg brede blik en een uitgebreid netwerk en ze verzekerde me ervan dat er erg veel (stille) armoede is. Op armoede kun je niet trots zijn maar hier wordt je dan ook nog eens als een " loser" gezien. In deze omgeving was vroeger veel industrie (meubels, plastic), maar alle industrie is al jaren geleden weggetrokken naar plaatsen waar arbeidskrachten een stuk goedkoper zijn. Ze hebben nog maar erg weinig vervanging gevonden. Wat nu wel aan het opkomen was - maar fors zal gaan lijden onder de huidige crisis - is het MKB naar Nederlandse stijl. Vorige week met iemand van het Entrepeneurship Resource Centre in Worcester gesproken; jullie hebben al kunnen zien wat er met dat Centre gaat gebeuren ...

Bovendien zijn de mensen in dit geied nogal honkvast. Er zijn maar weinig jongeren die de staat zullen verlaten om in een andere staat te gaan werken. Verrassend hè ! Ze doen hier twee jaar Community College en gaan dan naar Massachusetts University in dezelfde staat. Wel opvallend dat hier een aantal buitenlandse studenten rondlopen. De kwaliteit van het onderwijs is hier ook erg goed, maar ze hebben van Nederland het idee dat wij erg " advanced" zijn. Ik ga ze natuurlijk niet van dit idee afbrengen !

Een heleboel veronderstellingen (vooroordelen misschien zelfs) die ik voor mijn vertrek van van dit land had, heb ik hier bij moeten stellen !

Accounting classes, Conferentie in Manchester en Halloween bij Joel en Jo Anne !

De studenten van Linda van de " accounting classes" waren erg gemotiveerd en geïnteresseerd. De meeste leerlingen werken ongeveer 30 uur in de week en volgen 5 " classes" wat neer komt op 15 uur les per week. Een fulltime docent geeft hier trouwens ook 5 classes per week !

Van Linda een prachting boek gekregen, ik moet alleen nog bekijken of het in mijn koffer past omdat ik me gisteren in Boston bij Quincy Market helemaal suf heb geshopt.

Na de lessen in sneltreinvaart met de "statescar", een auto van MWCC die iedereen kan reserveren, naar Manchester in New Hampshire voor een conferentie van " librarians" waar Heidi een lezing/workshop heeft gegeven. Het werd erg interactief met behulp van alle technische apparatuur die ze hier op school hebben.

In de erg lange pauze hebben we een heleboel foto's van nummerborden in de parkeergarage gemaakt. We hadden een erg leuk gesprek met een man die beweerde dat hij een tatoeage van het Nederlands elftal op zijn bovenarm had. Uiteraard kon hij het ons nu niet laten zien (sure), omdat zijn baas erbij was. Hij zou in Nederland zijn geweest en hij hield van onze " oorânzjeboems". Het duurde even voordat we deze hadden: oranjeboom; of course !

Na afloop van het gebeuren zouden we naar een collega gaan die in de buurt woont en dus minstens iedere dag 1 1/2 uur heen en dus ook weer terug moet rijden; Joel en zijn vrouw Jo Anne. Ze hadden een typische New England verrassing; lobster ! (kreeft)

Jo Anne heeft ze levend in het kokende water gegooid, sorry tegen ze gezegd, een schietgebedje gedaan en ze vervolgens heerlijk voor ons bereid. We mochten ze zelf knakken; het was heerlijk !

Na het hoofdgerecht wachten ons een andere New England verrassing; onze eerste Halloween party, die eigenlijk op 31 oktober wordt gehouden.

Als duivel en heks mochten we met onze Halloween pompoen aanbellen bij de buren die uiteraard ook in het complot zaten. Op het moment dat de deur werd geopend begonnen wij allebei te gillen want niet helemaal de bedoeling was ! We hebben in ieder geval heerlijk gegeten en een heleboel lol gehad.

We wisten trouwens niet dat onze Rembrand een Boston Red Sox fan was, maar gelukkig heeft een andere schilder dat voor ons vastgelegd. Weer behoorlijk laat voordat we terug in Gardner waren, maar je moet ook iedere minuut goed besteden. Good night !

Boston; Trolley, Quincy Hall, Dick Kram, Head of the Charles, the Skywalk en The Cheesecakefactory.

Boston was " overwhelming" !

We hebben er een geweldige en lange dag doorgebracht. Om alles over de geschiedenis van Boston (én de V.S.) mee te krijgen hebben we eerst een rondrit met de trolley gemaakt. Wij moesten natuurlijk in een oranje. Er stond buiten een erg koude oceaanwind, we hebben vanuit de - onverwarmde - trolley de haven, het stadion van de Red Sox (onwijs populair hier, ze hebben gisterenavond weer verloren dus iedereen is her vandaag een beetje " gloomy" ) en het oude centrum met typische " movie" straatjes. De voor hen smalle straten worden " Cow paths" genoemd. Tina en Heidi waren erg verbaasd toen wij ze vertelden dat we dan in Nederland niets anders dan cow paths hebben !

Geshopt en heerlijk gegeten in Quincy Hall, het oude marktcentrum tussen de haven en het stadscentrum.

Ondertussen Katrien opgepikt, een vriendin van Heid en Tina. Ze komt uit Duitsland en was een internationale student van MWCC. Nu werkt ze als verpleegster in Boston. Het was voor mij erg leuk om nu ook Duits te mogen praten. Bernadette en ik zijn nu ook in het Frans begonnen !

Midden op een zebrapad kwamen we Dick en Els tegen; collega's van een ander ROC waar we naast hebben gezeten in het vliegtuig. Ons gegil van vreugde was bijna Amerikaans te noemen !

De kou en wind trotserend zijn we met z' n vijven naar de rivier the Charles gegaan, waar op dat moment de Head of the Charles werd gehouden. Het geheel kwam nogal chaotisch over, maar dat kwam omdat we ook aan de verkeerde kant van the Charles de regatta probeerde te volgen. Verschillende (studenten) roeiverenigingen uit de hele wereld kwamen met een snelheid die je niet voor mogelijk houdt voorbij. We hebben een vrouwen 8 uit Rotterdam aangemoedigd. Ik geloof alleen niet dat ze er iets van hebben kunnen horen, voordat wij in de gaten hadden dat ze uit Rotterdam kwamen waren ze al een stuk verder !

The skywalk was een Japans moment ! Boven in een wolkenkrabber hebben we prachtige foto's gemaakt, een tweehonderdvijftig in totaal !

We waren er nog voor het schemeren omBoston zowel in de zon als in het donker met de lichtjes te kunnen fotograferen.

Het allerbeste moest toen nog komen: The Cheescake Factory ! Het allerlekkerste gebak dat je je maar kunt voorstellen met afmetingen waar je wel een hele week van zou kunnen eten ! Bernadette ging voor de " Black out" , ik ken mezelf en ging dus voor the " Pumpkin-peacum with wipped cream". Het is heel gewoon dat je het niet op kunt, het wordt dan netjes voor je ingepakt. Bovendien is iedereen hier zo super vriendelijk; waar je ook komt mensen nemen de tijd voor een praatje (wat natuurlijk wel irritant is als je achteraan in de rij staat !) en zijn ontzettend hulpvaardig. De gehaaste snauwende Amerikaan zijn wij in ieder geval nog niet tegengekomen. Maar ja, ze hebben Bernadette en mij hier ook gevraagd om te blijven. Ze hadden graag een Koninklijke Familie. Toen wij vertelde dat het een erg dure hobby is voor mensen die een paar keer per jaar optreden en alleen maar hoeven te zwaaien hebben ze ons gevraagd ! Ze vinden dat we " so sweet" zijn en erg goed kunnen zwaaien !

Weekend: White Mountains, Betlehem, Watervallen en verstoppertje spelen ...

Om het maximum uit het weekend te halen - wat we overigens met iedere dag hier doen - zijn we vanmorgen in alle vroegte in de auto gestopt om naar de White Mountains (New Hampshire) te gaan. We hadden er uiteraard véél eerder kunnen zijn als Bernadette en ik niet overal hadden willen stoppen om foto's te kunnen maken.

In Betlehem vonden we geen Jezus, maar wel een Junkstore mét bijzondere presentatie. En in het grootste ski gebied van de White Mountains het beroemde Mount Washington Hotel, een imposant gebouw (op de terugweg leek het alleen met de lichtjes op een gigantisch cruiseschip) in een groots decor. Alles is hier groot !

Voordat we de eerste waterval te pakken hadden was het al behoorlijk laat. Achtereenvolgens hebben we Silver Falls, Ripley Falls en Arethusa Falls met een bezoek vereerd. Bij de laatste was het al donker toen we er uiteindelijk via de Frankensteintrail (!) aankwamen. Foto's maken van Arethsa Falls had geen zin (gelukkig heeft Tina een mooi boekje zodat we weten hoe het er uit ziet), zodat we elkaar maar voor de camera's hebben gevangen; hide and seek !

Op de terugweg hebben we uit volle borst gezongen (Guus Meeuwis) nadat Tina ons vertelde dat het erg belangrijk was dat we bleven praten en geluid bleven maken omdat er beren in het gebied zitten. Als ze mensen horen blijven ze - meestal - wel uit de buurt. Don Huntington (de veteraan uit het leger) en The Hunter, heeft me belooft volgende week " black bear" voor me mee te nemen. Bye, bye, little teddybear ...